بر همگان آشکار است که رشد اقتصادی نخستین و مهمترین عامل توسعهیافتگی هر کشور است و در این میان معادن یکی از محرکهای مهم در اقتصاد جهانی بوده و جایگاه خاصی در زنجیره تأمین منابع مورد نیاز بسیاری از صنایع دارند، بهطوری که معادن میتوانند یکی از کلیدهای اصلی برای دستیابی به آیندهای امیدبخش در توسعه پایدار باشند.
ایران بزرگ نیز با دارا بودن ۶۸ نوع ماده معدنی مهم در گستره خویش باعث شده تا کشور ما از جمله کشورهای غنی در این حوزه بهشمار آید. بر اساس آمارهای منتشره، ایران در بین کشورهای معدنخیز دنیا جایگاه پانزدهم، در آسیا جایگاه سوم و در خاورمیانه رتبه نخست را به خود اختصاص داده است و در میان مناطق معدنخیز کشور خوشبختانه جنوب استان کرمان از این حیث جایگاه بسیار ویژه و برتری دارد.
شایان ذکر است به گفته مسیولان مربوطه صدها میلیون تن ذخایر کشف و شناسایی شده است، این مواد معدنی شامل: طلا، مس، آهن، منگنز، تیتانیوم، کرومیت، گچ و… میباشند، بهطوری که بزرگترین ذخیره ماده تیتانیوم و همینطور ۷۰ درصد کرومیت کشور در این منطقه وجود دارد.
لذا با توجه به توضیحاتی که در رابطه با این موضوع مهم داده شد و همچنین بر اساس اعلام تمام سازمانهای معتبر جهانی فضایی و هواشناسی از جمله ناسا و کارشناسان و اساتید مربوطه مبنی بر اینکه خشکسالی بهصورت وحشتناکی از جنوب دریای مدیترانه(شمال آفریقا) تا ترکیه، عراق، ایران و هندوستان را تهدید میکند و پس از گذشت ۲۵ سال آینده، دیگر هیچ نوع کشاورزی در هوای آزاد نمیتواند صورت گیرد و حتی مردم برای آب شرب هم دچار مشکلات زیادی میشوند
از طرفی با توجه به اینکه جنوب کرمان بیشتر از سایر مناطق درگیر این معضل میگردد، ضرورت بهرهبرداری و توسعه معادن در این حوزه به شدت احساس میگردد.
در این راستا دولت بایستی سریعاً مقدمات بهرهبرداری از این معادن را توسط بهرهبرداران بخش خصوصی و شرکتهای مهم از جمله گلگهر، گهرزمین و… فراهم نماید و در این مسیر، موانع و معضلاتی که باعث عدم رغبت بهرهبرداران برای شروع فعالیت میگردد را مرتفع نماید.
به عنوان مثال: کشاورزان یا دامدارانی که قرنها در عرصههای طبیعی پهنههای اکتشافی به فعالیت و امرار معاش میپرداختند را با در اختیار نهادن انواع مشوقها از جمله تسهیلات ایجاد دامداری و کشاورزی صنعتی و نوین و… راضی نمایند که از محدوده فعالیت معادن جابهجا شود
