پس از آب، غذا و مسکن، راه کلیدیترین نیاز بشر از دیرباز تا کنون محسوب میشده و همۀ تمدنها از گذشته تا حال، به این بستر توسعه، وابستگی شدید و غیرقابل انکار داشتهاند، البته طی هزارهها و قرنهای گذشته، راههای ارتباطی زمینی، از معابر مالرو تا اتوبانهای مدرن امروزی، پوستاندازی کردهاند,امروزه دیگر، روستا یا نقطهای در کرۀ خاکی نداریم که از این موهبت بیبهره باشد.
اما مراد ما در این مطلب، پرداختن به وضعیت فعالیت راهداری در کشور ایران و استان خودمان، کرمان است. شایان ذکر است با ادغام «راهداری و حمل و نقل جادهای و پایانهها» با یکدیگر و شکلگیری سازمان راهداری و حملونقل جادهای و به تبع آن، ادارات کل این سازمان در مراکز استانها، علاوه بر بحث بار و مسافر، بسیاری از وظایف حوزه راههای اصلی و روستایی از قبیل: نگهداری راهها، استانداردسازی، ساخت راه روستایی، خطکشی، نصب علایم، نصب تابلو و… به این ادارهکل واگذار گردید، اما با نگاهی سطحی و یک بررسی اجمالی در حوزه فعالیت راهداری و حمل و نقل جادهای کرمان، به کاستیها و ایرادات متعددی، پیخواهیم برد که در ادامه به برخی از آنها به صورت فهرستوار اشاره خواهیم کرد:
عدم تیغزنی و بازگشایی فوری راههای روستایی خصوصاً در مناطق سردسیر پس از سیل و بارندگی، عدم سرکشی مداوم و پاکسازی راههای آسفالته روستایی پس از بارندگی و مدفون شدن در زیر گل و لای و یا سنگ و شن، آشفتگی حاد در پایانههای مسافربری بینشهری(سواری و اتوبوس) و انجام تخلفات عدیده در حمل بار و مسافر توسط فعالان این حوزه، وجود چاله و گودالهای متعدد در راههای استان خصوصاً معابر فرعی و کمتردد، مخدوش بودن اغلب تابلوهای مسیر راهها و عدم اصلاح آنها، بینظمی گسترده در پایانههای حمل بار و…،
لذا میطلبد که مسیولان ارشد استان خصوصاً استاندار کرمان و نمایندگان مجلس، ضمن ورود به این مسیله و پاسخگو کردن مدیران راهداری، به نارضایتیهای بیشمار این حوزه، خاتمه دهند. در پایان ذکر یک نکته ضروری است که مردم، همواره قدردان تلاشهای خستگیناپذیر راهداران سختکوش که در گرمای تابستان و سرمای استخوانسوز زمستان، خالصانه برای رفاه و آسایش مردم مجاهدت میکنند، بوده و هستند.
