محمد صادق پرتابیان / در روزهایی که بسیاری از ادارات تعطیلاند یا کارمندانشان در آسایش دورکاری به سر میبرند، در بیمارستان امام خمینی جیرفت، پرستارانی هستند که بیوقفه، بیمرخصی، و فراتر از توان انسانی خود، در حال خدمترسانی به مردمیاند که از جنوب استان کرمان تا دورترین روستاها، تنها امیدشان همین بیمارستان است.
این بیمارستان با کمبود ۲۰۰ نیروی پرستاری مواجه است. یعنی هر پرستار، بار کاری چند برابر را به دوش میکشد؛ گویی به جای پنج نفر، تنها یک نفر ایستاده است. در میانهی اپیدمی آنفلوآنزا، با تختهایی پر از بیماران و صفهایی از نیازمندان، این قشر شریف نه تنها خسته نمیشود، بلکه با تمام وجود ایستادهاند.
اما دردناکتر از خستگی، بیانصافی است.
و چه بسیارند پرستارانی که خودشان بیمارند، با تب شدید و برانول سر کار میآیند، چون کمبود نیرو اجازه استراحت نمیدهد. پرستاری که فرزندش در تب میسوزد، اما بهدلیل نبود تخت، نمیتواند او را بستری کند؛ و خودش نیز نمیتواند مرخصی بگیرد تا کنار کودک بیمارش باشد. اینها فقط روایت نیستند، واقعیتهای تلخ روزمرهاند.
پرستاران ما نه تعطیلی دارند، نه پاداشی ویژه، نه حتی فرصتی برای نفس کشیدن. آنها ستونهای بیادعای سلامتاند ؛ بیایید به جای قضاوت، قدردان باشیم. به جای فشار، پشتیبان شویم. به جای سکوت، صدای آنها باشیم.
